Chloe, stojąca obok matki, zaśmiała się piskliwie, szyderczo. Przyjrzała się prostym ubraniom Avery’ego, jego niepomalowanym paznokciom i prostym włosom.
„Nie dorastasz do naszego poziomu, siostrzyczko” – zadrwiła Chloe, unosząc wysadzany diamentami pierścionek z panterą do słońca, dzięki czemu lśnił jasno. „Nie musisz udawać, że dorastasz. Znajdź sobie kalkulator albo coś w tym stylu”.
Richard nie bronił Avery. Nie kazał Chloe się zamknąć. Nie kazał Danie przeprosić. Po prostu spojrzał na drewnianą podłogę, poprawił krawat i mruknął: „Chodźmy na śniadanie. Jajka stygną”.
Wszyscy trzej odwrócili się od Avery’ego i wyszli na nasłoneczniony taras, śmiejąc się z żartu Prestona.
Avery rozparł się w aksamitnym fotelu. Spojrzał na pustą przestrzeń, w której przed chwilą siedziała jego rodzina. W jego wnętrzu pękła ostatnia, krucha nić sentymentalizmu. Rozpaczliwa nadzieja, pielęgnowana przez dwadzieścia lat, na zdobycie miłości rodziny nagle zgasła.
Uległa i pomocna Avery Sloan w końcu zniknęła. A jej miejsce zajął bezwzględny i hiperanalityczny likwidator korporacyjny. Zajmowała się księgowością rodziny, a rachunek był jasny: dług był nieściągalny. Czas zamknąć konto.
Rozdział 2: Opuszczając Szarą Skałę
Śmiech z tarasu niósł się do salonu – głuchy, piskliwy dźwięk, który już Avery’ego nie bolał. Brzmiał jedynie jak szelest.
Powoli wstała. Poprawiła klapy grafitowej marynarki. Jej ręce nie drżały. W oczach nie było łez. Emocjonalny chaos zaniedbanej córki zniknął, zastąpiony zimną, absolutną jasnością aktuariusza wyceniającego bankrutującą firmę.
