Dlatego dekady później internet miał problem z identyfikacją czegoś, co kiedyś było tak powszechne. Młodsze pokolenia nigdy wcześniej tego nie widziały. Bez kontekstu obiekt wygląda na niekompletny – jak narzędzie pozbawione swojego przeznaczenia albo zabawka bez instrukcji.
Ale dla tych, którzy pamiętają, nie ma w ogóle wątpliwości.
Klakiery to coś więcej niż tylko zabawka. Odzwierciedlają czasy, gdy zabawa była fizyczna, wspólna, a czasem nieco ryzykowna. Czasy, gdy nauka przychodziła poprzez powtarzanie, cierpliwość i wytrwałość. Kiedy zabawki nie dawały wskazówek – sam je odkrywałeś.
Zamieszanie w sieci nie dotyczyło tak naprawdę obiektu, ale dystansu między pokoleniami.
Clackersy należą do innego rodzaju dzieciństwa – takiego, które nadal istnieje w fragmentach, ale już nie definiuje sposobu, w jaki większość ludzi dorasta.
A dla tych, którzy kiedyś trzymali tę małą pętlę między palcami, próbując znaleźć idealny rytm, obraz ten nie jest niczym dziwnym ani tajemniczym.
To jest znajome.
To dźwięk.
To uczucie.
I to wspomnienie wciąż pobrzmiewa – słabe, lecz niemożliwe do zapomnienia.
